Rectificatie artikel

Vandaag heeft Pick de volgende mail naar redactie@metronieuws.nl gestuurd.

Hoi,

In de Metro van 20 februari 2008 staat op pagina 11 een artikel ‘USB-sticks vormen gevaar’, waar ik wat commentaar op heb.

- De kop en de ondertitel hebben niets met elkaar te maken.
- Er wordt niet uitgelegd in het artikel waarom USB-sticks en thuis inloggen op het bedrijfsnetwerk een gevaar vormen.
- “Linke soep”,  “een voornaam risico”, “het baart zorgen dat er kritieke punten bestaan”, het zijn allemaal lege termen zonder enige relativering. Hoe serieus is dit probleem in vergelijking met andere bedrijfsproblemen?
- Medewerkers van een bedrijf plegen volgens het artikel cybercrime bij het bedrijf waar ze werkzaam zijn.
- “Terroristische aanslagen via internet”, wat moeten we ons daarbij voorstellen?
- Bedrijven zijn “slecht voorbereid” en “hebben geen noodplan”. Hoe kan een bedrijf zich voorbereiden, en hoe vormt men een noodplan?
- “Aangifte doen heeft geen zin”, constateren de onderzoekers uit de respons als een conclusie. Is dit ook zo, of kan Metro uitleggen of dit echt zo is? Waarom is aangifte doen dan ooit bedacht?
- De foto bij het artikel is een foto van een ontvanger van een draadloze muis – ik heb dezelfde. Vormt dit ook een gevaar, kunnen mensen de controle over mijn muis overnemen?
- Dit ‘probleem’ is niet nieuw, waardoor ik de nieuwswaarde van het artikel laag inschat. Dit artikel heeft daarom wat mij betreft geen bestaansrecht in een nieuwskrant.

Acht kritiekpuntjes op een artikel van twee kolommetjes is niet mals. Ik meen dat dit artikel mensen misleidt en onjuist informeert. Ik vraag u hierbij om dit artikel daarom te rectificeren.

Met vriendelijke groet,

Pick Swart

Reclame

Puzzled, dat is ‘t enige woord wat hier van toepassing op kan zijn op hoe ik me voel. Ik schaam me er een beetje voor, maar soms kijk ik uit verveling een blokje reclame. Nou is het niveau van de programma’s op tv (je weet wel, die quasi-samenhangende meuk tussen de reclames door) al bedroevend laag, inhoudelijk zijn de reclames zelf de grootste load-of-crap die je maar kunt tegenkomen. En dan heb ik ‘t niet over dat ze het programma onderbreken wat je graag wil zien (als dat nog bestaat), maar de kwats die er verteld wordt. Een paar voorbeelden:

• ‘Hoe meer kleur je eet, hoe gezonder je eet.’ Oja?
• Een vieze stink-SUV die door de natuur crosst met onwijs gelukkig kijkende knappe mensen erin en bloesem op de auto waait omdat de natuur zo van ‘m houdt ofzo.
• Een nog veel gelukkigere ontbijtende lachende familie omdat ze nieuwe rolluiken hebben (damn, die dingen moet ik ook hebben).
• Gekleurde kleikonijntjes in de stad (hee heeft iemand gezappt naar ‘t babykanaal? Onee toch niet. Hè?).
• ‘3x kloppen op je beeldscherm, dan kun je veilig internetbankieren’ (ofzoiets, deze begrijp ik echt echt niet).
• Energieleveranciers die opperen dat we allemaal minder energie moeten gebruiken, want CO² is slecht voor de wereld. (oh god en allah breek me de bek hier niet over open, maar bedrijven die dit als argument gebruiken in hun reclame moeten echt 7x platgebombardeerd worden). Wat de fuck wil je nou?
• Een gozer die van zo’n roltrap-tussenstuk af-slidet, en dan t payoff van ‘doe es gek. Joop.’ Joop is eau-de-toilette voor mannen, weet ik toevallig. Zie iemand de connectie?! Vertel het me, vertel, vertel!
• ‘Minder eten, gezonder leven’, Optimel Control troep. Komop, iedereen weet dat op vijf hamburgers heel veel groente zit, moeten we ineens deze smerigheid vreten. Gnarf.

Laatst zag ik reclame voor zo’n SUV-traktor tussen twee ‘oh-we-stoten-teveel-CO²-uit’- reclames in, ook lachen. Vond ik dan weer tamelijk tegenstrijdig. Da’s niet hun maar mijn schuld, het is natuurlijk niet de bedoeling dat je reclame kijkt met een aandachtsspanne van langer dan 30 seconden.

Kortom, als je zin hebt om je hersens goed in de knoop te krijgen, lekker tv-reclames kijken!