All You Need Is Sponsors

Peruaantje oppikken, droppen bij z’n snol uit Nederland in ‘n random cliché vakantieoord, klaar is Kees, volgende klant aub! De fabriek die All You Need is Love heet is weer aan het draaien hoor. Als vaste traditie met kerst moet Robert ten Brink zich weer al een debiel gedragen die nèèèèrgens iets vanaf weet, de malle man. Eén van de tv-hoogtepunten van ‘t jaar.

Tussen de zichbare en niet zo zichtbare reclame door dan. Vreselijk zeg, het is nog net niet twee beelden in elkaar ge-blend of ‘n splitscreen, één met de smoel van Robert en z’n blèrende klanten en één met knappe plaatjes van geile huidverzorgingsproductreclames en bijbehorende glimmende, eh, auto’s.

[Hier een willekeurige alineabreak, dan zijn ze allemaal mooi even lang.]

Nee, ze doen het nog iets slechter. Zijn we er nog? Reclame ging ‘t over. En zoals het een klassieke Pickpost betaamt, ga ik nu het voorbeeld geven waar menig lezer zich van achter de oren zou moeten gaan krabben. Komt ie. [hier had wel een alinea-break mogen komen.] Staan er drie stelletjes in de studio (het lijkt wel een mop) en de mannen hebben alleen een handdoekje om, want Robert heeft ze net uit het zwembad gevist, zagen we op het filmpje. En die wijven janken, mooi man.

Maargoed. Robert. “Jonges! Jullie krijgen allemaal een luxe verblijf in het ons sponsorende resort, tof he!” Klapklapklapklapklapklapklapklapklapklapklapklap. “En jonges, jonges! Jullie hebben het vast koud! Hier, trek gauw een paar boots aan, die hebben we gekregen van onze sponsor, tof he, jaaaaa! We hebben er wel 400! Voor de hele zaal! Jaaaaaaaa!”

Nou dan springen net als bij heel All You Need is Sponsors-kijkend Nederland bij mij de tranen in de ogen hoor.

Reclame

Puzzled, dat is ‘t enige woord wat hier van toepassing op kan zijn op hoe ik me voel. Ik schaam me er een beetje voor, maar soms kijk ik uit verveling een blokje reclame. Nou is het niveau van de programma’s op tv (je weet wel, die quasi-samenhangende meuk tussen de reclames door) al bedroevend laag, inhoudelijk zijn de reclames zelf de grootste load-of-crap die je maar kunt tegenkomen. En dan heb ik ‘t niet over dat ze het programma onderbreken wat je graag wil zien (als dat nog bestaat), maar de kwats die er verteld wordt. Een paar voorbeelden:

• ‘Hoe meer kleur je eet, hoe gezonder je eet.’ Oja?
• Een vieze stink-SUV die door de natuur crosst met onwijs gelukkig kijkende knappe mensen erin en bloesem op de auto waait omdat de natuur zo van ‘m houdt ofzo.
• Een nog veel gelukkigere ontbijtende lachende familie omdat ze nieuwe rolluiken hebben (damn, die dingen moet ik ook hebben).
• Gekleurde kleikonijntjes in de stad (hee heeft iemand gezappt naar ‘t babykanaal? Onee toch niet. Hè?).
• ’3x kloppen op je beeldscherm, dan kun je veilig internetbankieren’ (ofzoiets, deze begrijp ik echt echt niet).
• Energieleveranciers die opperen dat we allemaal minder energie moeten gebruiken, want CO² is slecht voor de wereld. (oh god en allah breek me de bek hier niet over open, maar bedrijven die dit als argument gebruiken in hun reclame moeten echt 7x platgebombardeerd worden). Wat de fuck wil je nou?
• Een gozer die van zo’n roltrap-tussenstuk af-slidet, en dan t payoff van ‘doe es gek. Joop.’ Joop is eau-de-toilette voor mannen, weet ik toevallig. Zie iemand de connectie?! Vertel het me, vertel, vertel!
• ‘Minder eten, gezonder leven’, Optimel Control troep. Komop, iedereen weet dat op vijf hamburgers heel veel groente zit, moeten we ineens deze smerigheid vreten. Gnarf.

Laatst zag ik reclame voor zo’n SUV-traktor tussen twee ‘oh-we-stoten-teveel-CO²-uit’- reclames in, ook lachen. Vond ik dan weer tamelijk tegenstrijdig. Da’s niet hun maar mijn schuld, het is natuurlijk niet de bedoeling dat je reclame kijkt met een aandachtsspanne van langer dan 30 seconden.

Kortom, als je zin hebt om je hersens goed in de knoop te krijgen, lekker tv-reclames kijken!