Kankersnor

Debiele “bewustwordings/wervingscampange” om mensen te waarschuwen dat je een snor krijgt van kanker. ik wens *kuche* de veranwoordelijke creative director een snorloos leven. Marketing , kanker en gevoel voor ethiek gaat niet echt samen. Net als geamputeerde tieten moeten we alles “branden” < das Nengels yargon voor een product, dienst of bv. “de strijd tegen kanker” als een merk neer te zetten.

Net als dat debiele roze lintje van de geamputeerde-tietenclub, daar kan je nu ook een special edition telefoon, blad en andere kekke zooi kopen. Bij zulke welwillende mensen vraagt Pock zich af of “de zaak” niet af en toe wegvalt tegen de omzet…

Musn’t See

That’s it. Dit was echt de laatste keer dat ik naar een Nederlandse bioscoop ga. Ze kunnen het gewoon niet, klaar.

“MustSee is de naam van een nieuw bioscoop-idee waar u als bioscoopbezoeker volop van profiteert. De bedenkers van het MustSee-concept hebben zich namelijk in uw schoenen verplaatst, zijn op uw stoel gaan zitten en hebben uw bril opgezet. Als uitgangspunt hebben zij zich het ideale avondje uit in de bioscoop voorgesteld.” Zegt de site.

Het begon thuis al, waar we 3 kaartjes wilden kopen. iDEAL betaling doet ’t niet; creditcard betaling hapert, maar doet ’t uiteindelijk wel. Print je eigen kaartjes. Komen er 4 identieke blaadjes uit de printer rollen, met barcode. We vonden ook nog dat je voor €1 een uitrijkaart voor de parkeergarage kon kopen in de bios, maar hoe je dat moet gebruiken was een raadsel, nergens uitlegd.

Overigens barstte de site zo enorm van het onjuiste spatiegebruik dat de server van spatiegebruik.nl ervan uit z’n voegen zou barsten.

Wij d’rheen, teringlange wachtrijen. Maar wij hebben al kaartjes! Moet je toch even in de rij voor een parkeerkaart. Geen terminals, ja er waren wel schermen die op touchscreens leken, maar daar bewoog al een magisch muispijltje vanzelf overheen er erop drukken haalde niks uit. Bleek de kassamiep aan het besturen te zijn.

En dan de grootste ramp van de avond: je mag je stoel niet zelf uitzoeken. Hoe vroeg we er ook waren, we moesten op rij 3 stoel 3, 4 en 5. Ter illustratie:

Zo zat ik dus film te kijken, met een bouwlamp als nooduitgangbordje in m’n ooghoek. Oja en 2 seconden voor het einde van de film ging het licht al aan. Why God, why?!

Op de site beloofden ze digitale projectie. Het beeld barstte van de spikkels, haren, gekke cuts en flikkeringen. Of ze hebben heel veel moeite gedaan om in digitale projectie alle filmartifacts voor de nostalgie in te bouwen, of stiekem was het gewoon celluloid. De vlegels!

Rest van de film: ouwehoerende kinderen, tikkende mensen, the usual, fok dit, ik heb geen zin meer om erover te schrijven, sodemieter op stomme Hollanders met je kutbioscopen en je ideale irritatieavondje, jullie kunnen het echt niet.

M’n broer toen we de bios uitliepen: ‘Nou, kijk nog maar een keer goed…’ Touché.